http://www.ettelaat.net News Site Fa Copyright (C) Ettelaat.net All rights reserved http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62148 2012-02-05 15:32:13 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62147 2012-02-05 15:30:13 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62146 چیزی که ارائه شده اصلا بودجه نیست و نه با علم نه با واقعیت و نه با قانون همخوانی ندارد . ]]> 2012-02-05 15:29:18 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62145 2012-02-05 11:31:29 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62144 2012-02-05 11:29:38 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62143 2012-02-05 11:25:50 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62142 2012-02-05 11:24:48 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62141 2012-02-05 11:23:28 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62140 ]]> 2012-02-05 11:03:24 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62139 2012-02-05 10:24:15 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62138 2012-02-05 10:15:45 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62137 نه، فساد سازمان‌یافته‌ای در صنعت نفت نداریم. * احمدی نژاد چند سال پیش گفتند و هنوز هم این مفسدان را پیدا نکردند چراکه اگر پیدا می‌کردند تا الان اسامی را اعلام کرده بودند. این سوال ماست از ایشان که: مافیای نفتی کجاست؟ ‌*گزارش رسمی دیوان برایمان ملاک است. آن چیزی که به ما ابلاغ شده این است که 2/1میلیارد دلار در بودجه، گم نشده اما هزینه‌کرد آن مشکل دارد؛ هرچند رییس دیوان محاسبات اعتقاد دیگری دارد و می‌گوید گم شده. ..البته در سال 86 بیشتر از این است. حدود دو میلیارد و در سال ‌در سال 87 حدود پنج‌میلیارد دلار. در سال 89 نیز12‌میلیارد دلار است. *این 12.1 ‌میلیارد دلار باید به حساب ذخیره ارزی واریز می‌شد اما واریز نشده و دیوان محاسبات آن را گزارش کرده است. ما هم براساس گزارش دیوان، گزارشی تنظیم کردیم. کمیسیون انرژی هم این گزارش را به دادگاه فرستاده و الان پرونده‌اش در جریان است. ]]> 2012-02-05 10:13:52 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62136 2012-02-05 10:11:10 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62135 2012-02-05 10:09:55 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62134 متن، مهمتر از حاشيه هرچند قدرداني و تشکر از تيم پروازي که هواپيمايي با نقص فني را به سلامت بر زمين نشاندند مهم است، اما پرداختن به مشکلات فني مهمتر است. عبدالوند کارشناس صنعت حمل و نقل دراين‌باره به CHN مي‌گويد: پس از 35 سال تحريمي که ناوگان هوايي کشور را با مشکلات زيادي مواجه کرده، پرداختن به حاشيه آن هم از سوي يک مقام مسئول جاي سوال دارد. وي افزود: چرا مسئولان شرکت هواپيمايي ايران اير پس از دو ماه بايد مسائل درون سازماني را رسانه‌اي کنند در صورتي‌که پيش از اين‌ها بايد با برنامه‌ريزي صحيح مانع به وجود آمدن هرگونه ناراحتي يا حاشيه‌اي مي‌شدند. اين کارشناس صنعت حمل و نقل هوايي در ادامه با بيان اين که صحبت‌هاي‌ کاپيتان قاسمي کاملا جنبه شخصي دارد اذعان داشت: صحبت‌هاي اين مقام مسئول جنبه‌هاي مثبت يک اقدام مفيد را تحت شعاع قرار داده و اين امر مي‌تواند ناوگان هوايي را دچار مشکلات و حاشيه سازي فراواني کند. به گفته وي تحريم به اندازه کافي صنعت حمل و نقل هوايي را دچار مشکل کرده‌است و بايد مسئولان کشور به جاي اين صحبت‌ها راهکاري براي توسعه ناوگان هوايي پيدا کنند. عبدالوند در ادامه اذعان داشت: بهتر بود اگر انتقادي هم هست درون سازماني مطرح شود و رسانه‌ها را درگير اين مسائل نکنند. براي تفکرات برخي مسئولان ايران اير متاسفم مسعود مهاجر?، کارشناسان صنعت حمل و نقل هوايي‌ با انتقاد بر تفکرات مسئولان شرکت هواپيمايي ايران اير گفت: من متاسفم که برخي کارشناسان و مسئولان ايران اير به جاي توجه به مشکلات بزرگتر ناوگان هوايي کشور به حاشيه مي‌پردازند وي ادامه داد: مسئولان به جاي انجام صحيح وظايفشان به طرفداري يا تخريب اشخاص مي‌پردازند و از همه مهمتر اين که در رسانه‌ها اين مسائل را مطرح مي کنند. مهاجر يادآور شد: يک مسئول به راحتي از بازنشدن چرخ‌هاي جلو هواپيما صحبت مي‌کند در حالي که اين سئوال مطرح نيست که چرا با اين همه کارشناسان ارشد صنعت هوايي کشور، چرخ جلوي هواپيما باز نمي‌شود؟ اين کارشناس صنعت هوايي کشور ادامه داد: نبايد رسانه‌ها به تريبون مسائل شخصي تبديل شوند. به گفته وي، به جاي اين حاشيه‌پردازي‌ها بايد به عواقب بحران بپردازند؛ چراکه هواپيمايي کشور داراي مشکلاتي بس بزرگتر است. هر مسئله درون سازماني نبايد رسانه اي شود در اين راستا "حميد غوابش"، دبير انجمن شرکتهاي هواپيمايي کشور در گفت و گو با CHN، گفت: ما در مملکت متخصصان زبده و کارآمد بسيار داريم لذا آنان ارزش‌هاي نيروي انساني يک صنعت هستند و بايد به تک تک آنها افتخار کنيم. وي خاطر نشان کرد: اين مهم است که خلبانان ما داراي همت، توانايي و جسارت قابل توجهي هستند که مي‌توانند بحران را مديريت کنند لذا ورود به بحث هايي که مي‌تواند نتيجه عملکرد اين افراد را تحت شعاع قرار دهد صحيح نيست. دبير انجمن شرکتهاي هواپيمايي کشور با بيان اين که بايد جنبه هاي مثبت را در شرايطي که بحران مشکلات فراواني را در ناوگان هوايي کشور به وجود آورده است تقويت کنيم ادامه داد: نبايد به جنبه‌هاي منفي پرداخت و حتي نبايد اين جنبه‌هاي منفي از سوي رسانه‌ها مطرح شود. غوابش با اشاره به اين که اگر ناوگان هوايي کشور در شرايط باثبات تري قرار داشت پرداختن به اينگونه جزئيات صحيح بود افزود: ?بايد درشرايط فعلي مسائلي که منجر به تقويت ناوگان هوايي مي‌شود مد نظر قرار گيرد و برخي بحث‌هاي انتقادي در قالب درون سازماني و خصوصي مطرح شود تا بتوان ابهام را رفع کرد.? مينا مجدي ]]> 2012-02-04 23:40:10 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62133 2012-02-04 23:29:16 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62132 خفقان، محدودیت، سانسور، تفتیش عقاید از یک طرف، شکست اقتصادیات و تصاعد هزینه کمرشکن زندگی از طرف دیگر، ملت را از پای درآورده و اگر کسی از وضع موجود اظهار نارضایتی کند، سیاهچال زندان و سپس حکم دادستانی ارتش زندگی تیرۀ او را تیره‌تر می‌نماید. آخر در کدام گوشه جهان تا این حد فشار، اختناق، حبس، زجر، شکنجه و ترور افکار بر مردم حکومت می‌کند؟! در کدام کشور مراجع و زعمای دینی، سخنگویان مذهبی، روشنفکران، اساتید دانشگاه، تجار و اصناف، بالاخره طبقات متفکر و فعال کشور حق اظهار نظر در شئون اجتماعی خود ندارند، در جهان امروز کجا معمول است عده‌ای مطلق‌العنان حاکم مطلق بر جان و مال و ناموس مردم باشند و کسی حق فریاد و تظلم نداشته باشد؟متن کامل این نامه به شرح زیر است:آقای هویدا سری به زندان‌ها بزنید بسم‌الله الرحمن الرحیم جناب آقای نخست‌وزیر، متاسفانه در سال‌های اخیر اقداماتی برخلاف قوانین اسلام و قانون اساسی در این کشور مذهبی انجام یافته که موجبات ناراحتی عموم طبقات را فراهم آورده و فاصلۀ عمیقی بین ملت و هیات حاکمه ایجاد کرده است، ملت و هیات حاکمه که باید متفقا در پیشرفت و عظمت دین و تعالی کشور بکوشند و با اعتماد و حسن اطمینان به یکدیگر در زمینۀ واحدی فعالیت کنند، با کمال تاسف هر دولتی که روی کار آمده، بجای اینکه به این اختلاف خاتمه دهد، آن را شدید‌تر و احساسات ملت را علیه هیات حاکمه برافروخته‌تر نموده است. ما نمی‌دانیم متصدیان امور چه می‌کنند و در نظر دارند این مملکت را به کجا بکشانند، آیا در این مملکت (باصطلاح دینی و مشروطه) مردم حق هیچگونه اظهارنظر در سرنوشت خود باید نداشته باشند؟ خفقان، محدودیت، سانسور، تفتیش عقاید از یک طرف، شکست اقتصادیات و تصاعد هزینه کمرشکن زندگی از طرف دیگر، ملت را از پای درآورده و اگر کسی از وضع موجود اظهار نارضایتی کند، سیاهچال زندان و سپس حکم دادستانی ارتش زندگی تیرۀ او را تیره‌تر می‌نماید. آخر در کدام گوشه جهان تا این حد فشار، اختناق، حبس، زجر، شکنجه و ترور افکار بر مردم حکومت می‌کند؟! در کدام کشور مراجع و زعمای دینی، سخنگویان مذهبی، روشنفکران، اساتید دانشگاه، تجار و اصناف، بالاخره طبقات متفکر و فعال کشور حق اظهار نظر در شئون اجتماعی خود ندارند، در جهان امروز کجا معمول است عده‌ای مطلق‌العنان حاکم مطلق بر جان و مال و ناموس مردم باشند و کسی حق فریاد و تظلم نداشته باشد؟ در کدام گوشه دنیا سابقه دارد که یک مرجع دینی و زعیم فداکار ملی با داشتن مصونیت و صلاحیت قانونی که از کشور خود دفاع می‌کند و می‌گوید نباید بیگانگان با اتکاء به مصونیت مطلق بر مال و جان و ناموس مردم تسلط داشته باشند، او را به اتهام ناجوانمردانه قیام علیه مصالح کشور و تمامیت ارضی تبعید و در مملکت دیگری زندانی و ممنوع‌الملاقات نمایند؟ آیا این قسم حکومت در بین ملل نیمه‌وحشی آن هم در دوران حکومت فردی از پست‌ترین حکومت‌ها شمرده نمی‌شده است؟ آقای هویدا شما سری به زندان‌ها بزنید و بپرسید این اصناف مختلف زندانی: علماء، وعاظ، اساتید دانشگاه و دانشجویان، تجار و اصناف به چه جرمی مدت‌ها در زندان بسر می‌برند؟ آیا جز دفاع از حریم قرآن و عظمت کشور و تظلم از خفقان و دیکتاتوری جرمی داشته‌اند؟ آیا اگر کسی گفت نباید اسلام و قرآن مورد تهاجم واقع شود، کشور در چنگ بیگانگان افتد، ثروت‌های سرشار مملکت به یغما رود، اختناق و فشار بر مردم حکومت کند، دولت‌ها در تامین خواسته‌های مردم باید کوشش نمایند و بالاخره اگر کسی خواست با استفاده از حق قانونی خود در شئون کشورش اظهار نظر نماید، باید در سیه‌چال زندان زندگی کند و با محرومیت‌های همه جانبه دست به گریبان باشد؟ ما برای حفظ مصالح عالیه اسلام و کشور عزیز جداً می‌خواهیم به منظور پایان دادن به وضع خطرناک موجود و رفع اختناق و رفاه حال عامۀ مردم فکری کنید و به خواسته‌های مردم ترتیب اثر دهید. طبقات مختلف کشور بالخصوص علماء اعلام و بالاخص حوزۀ علمیه قم که مرکز هدایت و پرورش کشور است منتظرند که هر چه زود‌تر به وضع موجود خاتمه داده شود و مخصوصا در اسرع اوقات رهبر شیعیان مرجع عالیقدر حضرت آیت‌الله العظمی آقای خمینی مدظله علی روس‌المسلمین را به قم عودت داده و سایر علما و دانشمندان، اساتید محترم دانشگاه و دانشجویان و اصناف، تجار و متدینین را از زندان آزاد نموده و پیش از این نسبت به احساسات پاک و گرم مردم بی‌اعتنایی نشود. موسی زنجانی، ابوالفضل النجفی الخونساری، علی قدیری اصفهانی، سید علی خامنه‌ای، محمد محمدی، حسینعلی منتظری، علی قدوسی، اکبر هاشمی، ابراهیم امینی، احمد آذری قمی، محمدعلی گرامی، محمد علامی، یحیی انصاری شیرازی، ابوالقاسم خزعلی، مهدی فیض، عبدالعظیم محصلی، علی المشکینی، الاحقر عبدالرحیم الربانی الشیرازی، سید یوسف حسینی تبریزی، سید هادی خسروشاهی، سید ابوالفضل میرمحمدی، حسین حقانی، الاحقر سید مهدی حسینی ‌لاجوردی، صادق خلخالی، ابوالقاسم مسافری، عباس محفوظی، هاشم تقدیری، علی احمدی، محمدحسین مسجدجامعی، علی‌اکبر مسعودی، محمد موحدی لنکرانی، اسماعیل صدر، احمد جنتی، احمد امامی، میرآقا موسوی زنجانی، یدالله پورهاشمی، محمد یزدی، نعمت‌الله صالحی نجف‌آبادی، مصطفی اعتمادی، سید موسی شبیری‌ زنجانی، مهدی الحسینی الروحانی، محمدحسین الحسینی اللنگرودی، محمد حقی، محمدباقر حسنی، محمدباقر احمد پایانی، عبدالله جوادی، محمدرضا توسلی، محمدتقی صدیقین، شیخ محمد الهمدانی، محمدتقی مصباح ‌یزدی، حسین نوری، حسین شب‌زنده‌دار، علی دوانی، علی‌اکبر موسوی. ۴۳/۱۱/۲۹ - رونوشت دیوان عالی کشور ]]> 2012-02-04 23:16:04 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62131 بی‌مرد مانده بود آن بیوه غم‌انگیز مهربان به بهانه‌های گوناگون به بیرون فراخوانده شده و مورد پرسش‌های آزار‌‌دهنده قرار می‌گرفتیم. حاضر به هم‌کاری اطلاعاتی هستی؟ اگر آزاد شدی حاضری گزارش دیدارهای احتمالی با اغیار را راپرت دهی؟ می‌خواستند اقتدارِ ‌ترس را بر زندان مستولی کنند. زندان عقب نشسته بود و آن‌ها شیوه‌های دیگر می‌جستند. بر ما دانسته نبود که "دارها برچیده، خون‌ها شسته‌اند،" تدارک "عفو" می‌دیدند. می‌بایست سال‌ها از آن پلیدی کم‌یاب می‌گذشت تا یکی از آمران و کاربه‌دستان در عین کم‌گویی و خست اشارتی ناگزیر بدان سرِ ‌مگو در سال چاقو داشته باشد: "پنجم مهر ماه ۱۳۶۷ به جلسه مجمع تشخیص مصلحت رفتم. در مورد مجازات ضد انقلاب مذاکره شد. امام تصمیم را به مجمع محول کردند. قرار شد مطابق معمول، قبل از حوادث اخیر عمل شود. وزارت اطلاعات چنین نظری داشت و قضات اوین، نظر تندتری داشتند" (۱)و "حوادث اخیر" مورد اشاره اکبر هاشمی رفسنجانی همان چند هزار جان جوانی بود که در کم‌تر از یک ماه از ایران دریغ شد. سوم اسفند ماه ۱۳۶۷ است. سرجنبانان کشتارِ تابستان مرگ، زنده‌ماند‌گان را در نمایشی متهوع به "سمینار وحدت" فرا خواندند. چندین اتوبوس مهیا تا اسرای نبردی نابرابر را از بندهای عمومی اوین به تالار وحدت برسانند. بر حسب اتفاق سهمیه ‌اتوبوسی شدم که در صندلی پشت راننده، پیر‌مردی فرتوت نشسته بود. چنان مچاله، که به صدساله‌ها پهلو می‌زد. با تبسمی نا‌شاد به او سلام گفتم و خود را معرفی کردم. گفت: من هم نورالدین کیانوری هستم. پس از بسته شدن درب بزرگ و آهنینِ اوین، با چشمانی باز تا مقصد، هم‌صحبت شدیم. از وقت‌ناشناسی‌ام بود یا بغضِ فروخورده ‌سالیان که در مقابل پرسش مهربانانه ‌کیانوری که پرسید: "اتهام گروهی‌ات چه بوده پسرم؟" چنین پاسخ دادم: "شانزده‌آذری بودم. همان گروهی که شما عامل امپریالیسم و مشکوک خواندید. به راستی بدان چه می‌گفتید باور داشتید؟ " چشمان نمناک‌اش از همه وقت ریز‌تر شد. طرح خنده‌ای بر لبان‌اش نقش بست که بیشتر به زهر‌خند شباهت داشت. پیرمرد دستی به پشت‌ام زد و دستان‌ام را به کوتاهی لمس کرد. با صدایی از بنِ غار برآمده گفت: "اون مسائل همه متعلق به گذشته بود و تموم شده. من امروز بسیار خوشحالم که شما همگی در حال آزاد شدن هستید." یک آن به خود آمدم و صحبت را به مجرایی دیگر کشاندم. باید د‌ق دلی‌ام را جایی خالی می‌کردم. زمان مناسب حساب‌شویی با پیرمرد نبود. شما چه می‌کنید؟ "اوه من. من همین اواخر با مریم یه ملاقات خصوصی داشتم. برای من با بافتنی یک کوبلن درست کرده بود. من هم یک چیزهایی برای او هدیه بردم؛ مقداری خوراکی و یک کاردستی که یکی از دوستان با هسته‌خرما درست کرده بود. خیلی رویایی بود." پیر‌مرد، پیرانه‌سر کودکی آغاز کرده بود و با کمی تأخیر مهربان شده بود. برایم باور‌کردنی نبود. این چهره‌ای که در کنارم نشسته، همان چهره‌ سیاسی‌ای است که هر شیوه‌ای را برای زدن نظرِ مخالف مجاز می‌دانست. می‌دانستم دیگر نمی‌بینمش. ای کاش مجال بود و زبانم از داغی بیان تاول نمی‌زد و می‌پرسیدم آن ناپرسیده‌ها را. چرا "اون مسائل همه تموم شده و متعلق به گذشته است؟" چرا پیش از آن‌که امیرانتظام دادگاهی شود وی را جاسوس خواندید؟ چرا برای دیگران پاپوش امنیتی ساختید و پرونده‌سازی کردید؟ چرا در کشتار بهترین و خوب‌خواهان جامعه هلهله سر دادید؟ این همه در کجای سیاست جای داشت؟ چرا سیاست را فاقد وجدان کردید؟ از که بر که؟ و انقلاب و ضدانقلاب جهانی نگویید، که تن کهیر می‌زند از شنیدنش. چه تلخ‌واژه‌ای است اتهام "جاسوسی" که چونان نقل و نبات نثار مخالفان‌تان کردید. و این‌همه، مزد حمایت‌تان که حال با آن صفت خوانده شوید. می‌دانم هرچه در آن مضحکه و شو بیان داشتید فرموده ‌فشار بود و کابل. آویزانتان کردند. قپانی شدید. دخترتان را تهدید کردند و دست دخترِ فرمانفرما، مریم خانم را شکستند تا اشک، مشق شب‌تان شود. زبان در دهان نمی‌چرخید تا به یادش آرم جمله طلایی‌‌اش را، هم او که در دفاع از خط امام و درستی تحلیل حزبش گفته بود: "حکم تاریخ به پیش می‌رود" آیا باید بدان کلام گردن نهاد؟ شما و حکومت اسلامی تؤامان گفتید امیر‌انتظام، جاسوس است. امیر‌انتظام گردن‌فرازانه ایستاد و گفت نه. به راستی اگر حکم تاریخ در میان باشد امروز صفت جاسوسی بر سینه ‌چه کسی سنجاق است؟ در هیاهوی ترافیک مرگ‌بارِ تهران به زیرِ پل حافظ رسیدیم و از آن جا به تالار وحدت وارد شدیم. روزنامه‌های رسمی گزارش سمینار را این‌گونه منتشر کردند: سمینار یک روزه ‌زندانیان عفو شده در تالار وحدت با حضورِ نورالدین کیانوری دبیر اول، و مهدی پرتوی عضو هیئت سیاسی حزب توده ایران. علی‌اصغر اکباتانی، عضو دفتر سیاسی حزب رنجبران. ایرج کایدپور مسئول تشکیلات کومه‌له خوزستان. اصغر نیکویی رابط تشکیلاتنهضت مقاوم (بختیار) با داخل و سعید شاهسوندی از کادرهای قدیمی مجاهدین. نمایش هنوز به پایان نرسیده. پرده فرو می‌افتد! ....... ۱- نگاه کنید به یادداشت‌های روز پنجم مهر هاشمی رفسنجانی. "پایان دفاع، آغاز بازسازی صفحه‌‌های ۳۲۹-۳۲۸." این از جمله مهم ترین جلسات مجمع تشخیص مصلحت بود که با حضور رؤسای سه قوه، میرحسین موسوی، آیت الله خامنه‌ای، عبدالکریم موسوی اردبیلی و اکبر هاشمی‌رفسنجانی برگزار شده است. معنای تاریخی چنین اجلاسی یعنی آنکه دست‌کم در این تاریخ همه‌کارورزان نظام از جزئیات کشتار مطلع بوده‌اند و در تصمیم‌گیری دخیل. ]]> 2012-02-04 23:08:46 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62130 2012-02-04 23:04:10 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62129 2012-02-04 23:02:05 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62128 ۱-تافته جدا بافته سابقه نخستین قدرت‌نمایی ایران به دوران باستان و شاهنشاهی بزرگی باز می‌گردد که در زمان خود ابرقدرت بلامنازع جهان متمدن بود. این احساس تمایز ناشی از یک رسالت و موقعیت ویژه ملی است که مشابه آن را در یک قرن اخیر در مورد آمریکا نیز شاهدیم. ریشه‌های اصرار ایران برای دستیابی به قدرت هسته‌ای، که حکومت آن کشور مدعی است فقط برای اهداف صلح‌آمیز است، از همین موضوع سرچشمه می‌گیرد. همانطور که فرانکلین روزولت رئیس جمهور آمریکا در سال ۱۹۳۶ می‌گفت آمریکا با تاریخ قرار ملاقات دارد بسیاری از ایرانیان نیز چنین جایگاهی برای خود قائل هستند. ۲-مبارزه با خودکامگی برای بسیاری از ایرانیان مبارزه با خودکامگی رژیم مورد حمایت غرب در دوران شاه به نوعی از جنس مبارزات ملت آمریکا در آغاز پیدایش خود برای دمکراسی و آزادی است. پیش از سرنگونی رژیم شاه دولت آمریکا بدون قید و شرط از آن رژیم حمایت می‌کرد و حتی ماموران سیا در آموزش سازمان امنیت ایران (ساواک) برای شکنجه مخالفان شرکت داشتند. مبارزه مردم ایران علیه خودکامگی به ناگزیر به مبارزات با قدرت خارجی حامی شاه، یعنی آمریکا، پیوند خورد. به همین خاطر بود که محمد خاتمی رئیس جمهور پیشین ایران در سال ۱۹۹۸ گفت: ما با بنیانگذاران آمریکا قرابت فراوانی داریم و به همین خاطر از لحاظ باورهای خود با جوهره تمدن آمریکا خود را نزدیک می‌دانیم. اما به گفته وی سیاست خارجی آمریکای معاصر مثل حمایت از شاه، حملات نظامی به ایران و افغانستان دیدگاه ایران را نسبت به آمریکا تعیین می‌کند و به همین دلیل مبارزه با آمریکا یک وظیفه شرعی شناخته می‌شود. ۳-غرور ملی ایران و آمریکا در گفتار، صلح را یک انگیزه مقدس می‌دانند ولی هر دوی آنها در صورت احساس خطر و یا زمانی که موجودیت خود را مورد تهدید می‌بینند از روی آوردن به جنگ ابایی ندارند. بنابراین زورآزمایی یا نبرد رو در رو بین دوملتی است که غرور ملی و جایگاه تاریخی خود را بر هر چیز دیگری ترجیح می‌دهند. ایرانیان و آمریکایی‌ها هر دو این خصوصیت خود را می‌شناسند ولی برای درک واکنش طرف مقابل باید از منظر دیگری به رفتار خود بنگرند. جواد واعدی یکی از سیاستمداران محافظه‌کار ایرانی یک بار در مصاحبه‌ای گفت: ایران و آمریکا جهان را فقط به دو رنگ سیاه و سفید می‌بینند. آمریکایی‌ها فکر می‌کنند وظیفه‌ای از سوی خدا به آنها محول شده و این خطرناک است. در ایران نیز ما همین گروه‌ها و همین طرز فکرها را داریم. هر دو طرف فکر می‌کنند حاکمان جهان‌اند. ۴-فردگرایی رضا علوی مورخ ایرانی که در دانشگاه‌های آکسفورد و هاروارد تحصیل کرده‌است می‌گوید: ایرانی‌ها نیز مثل آمریکایی‌ها به معیار فرهنگی موفقیت و فردگرایی شدید معتقدند. به همین خاطر است که درصد فراوانی از ایرانیان در آمریکا بسیار موفق می‌شوند. و هر دو کشور در موضع‌گیری‌های علنی خود همواره در جستجوی یک دشمن خطرناک هستند. دولت آمریکا در دو دهه اخیر بسیاری را در فهرست دشمنان خود قرار داده و به جنگ آنها رفته‌است، از ژنرال نوریه‌گا در پاناما و اسلوبودان میلوسویچ در یوگسلاوی گرفته تا القاعده و صدام حسین. ایران نیز یک قرن بریتانیا و روسیه تزاری را دشمن خود می‌دانست و پس از انقلاب اسلامی نیز با شعار نه شرقی، نه غربی مخلوطی از آمریکا، اسرائیل و اتحاد جماهیر شوروی سابق در فهرست دشمنان ایران قرار گرفتند. ۵-معنویات از زمان روی کار آمدن جمهوری اسلامی بنیان‌گذاران آن، این حکومت را یک نظام الهی اعلام کردند. این باور هنوز هم در میان بخش‌هایی از جمعیت ایران وجود دارد. در آمریکا نیز اعتقادات مذهبی نقش مهمی ایفا می‌کنند و در چند بخش از قانون اساسی این کشور بر باورهای خداپرستانه تاکید شده‌است. امیر محبیان سردبیر پیشین یکی از روزنامه‌های وابسته به جناح محافظه‌کار در ایران در مصاحبه‌ای گفت: در آمریکا وجود نظام‌هایی که باور دینی دارند چیز مثبتی است. من آن بخش از مردم آمریکا را که به کلیسا می‌روند ترجیح می‌دهم. اما جنگ بین گروه‌هایی از مردمان دین‌باور، که هر یک معتقدند به نیابت از سوی خدا عمل می‌کنند، خوب نیست. جنگ بین دین‌باوران بسیار خطرناک است.]]> 2012-02-04 22:51:49 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62127 2012-02-04 15:36:16 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62126 1. پروژۀ بدیل سازی از بالا و در راستای خواستِ دیگران، آنهم بدون هیچ پشتوانۀ مردمی به ناگزیر با شکست روبرو می شود؛ 2. با سازمان ها و افرادی که برای بقای حکومت اسلامی تلاش می کنند، نمی توان سازمان و یا نهادی بوجود آورد که بخواهد خیمۀ رژیم اسلام را برچیند. مردم به درستی می گویند که چاقو دستۀ خودش را نمی برّد. با سازمان ها و افرادی که در راه استمرار حکومت اسلامی کوشیده اند و می کوشند، نمی توان به پذیرش همگانی دست یافت که پیش شرط هر نوعی از مبارزه است؛ 3. بویژه با افرادی که در جنایت های حکومت اسلامی شریکند و به ریا و دروغ و تقیه آلوده اند و برای روزهای مبادا به خارج پرتاب شده اند، نمی توان مبارزه ای جدی را سامان و سازمان داد. با آنان نمی شود و نمی توان کوچکترین گره ای از مشکل های بنیادین که ایران و ایرانی را تا مرز ویرانی نزدیک کرده اند، باز کرد. تجربه نشان داده است که این به خارج رانده شدگان، درست در هنگامی که می توان و باید گام های اساسی برداشت، با هیاهو و طرح مسایل حاشیه ای، بزرگترین موانع را به بهانه های واهی به وجود می آورند تا هیچ سازمان و نهادی که بتواند کوچکترین خدشه ای به حکومت اسلامی وارد بیاورد، پا نگیرد. این پرتاب شدگان رنگارنگ، اگر چه از راه های گوناگون و مختلف از سوی غرب تغذیۀ مالی و سیاسی می شوند، اما همزمان شامۀ دینی شان نشئۀ محمد و علی و حسین و... است و بقایشان در نشخوار کردن حکومت اسلام خلاصه می شود و برای استمرار حکومت اسلامی، هر گاه که لازم آید، آماده هر دورویی و خیانتی نیز، هستند. اینان، تفاوتِ ماهوی با الماس هایی که با تراشِ دست غیب برای فریب ما، خوش هم درخشیده اند، ندارند. در پرانتز: آقایانی که در این گردهمایی شرکت کرده اند، بعضاً، خود از برکشیدگان مدحی، آخرین نفوذی شناخته شدۀ حکومت اسلامی در میان به اصطلاح اپوزیسیون بوده اند که گویا همنشین و همراهی خوش مشرب نیز، بوده است. وی که از هوا نیامده است، در میان دوستان، دوستی و دوستانی داشته است دیگر! به سخن دیگر، باید تمام کسانی که در راه نابودی حکومت اسلامی مبارزه می کنند و نیز تمام کسانی که به دمکراسی راستین می اندیشند، همۀ اصلاح طلبان حکومتی را که منافع رژیم را در بزنگاه های تاریخی برتر از هر چیزی می پندارند، تا هنگامی که دادگاه های شهروندی و یا دادگاهِ دل مردم تکلیف آنان را روشن نکرده است، از حوزۀ کار سیاسی و فرهنگی و اجتماعی بیرون کرده، به حاشیه ها برانند. باز هم تجربه نشان داده است که ما فریب می خوریم و اینان نیز در تقیه دست اهریمن را هم از پشت می بندند. تنها راه سلامت کار و مبارزه، دوری از شیادانی چنین دغلباز است. آقای شهریار آهی خواسته یا ناخواسته، پروژه ای را پیش می برد که کم و بیش در پی تأمین منافع کوتاه مدت و استراتژیک دیگرانی ست که به خاطر منافع مالی میلیاردی خود، روی خوشی به جنبش آزادیخواهی شهروندان ایران در سال 88 نشان ندادند. جامعۀ شهروندی ایران با تمام احترام و اهمیتی که برای دستاوردِ دمکراسی در غرب قایل است، اما، آموخته است که همزمانِ مبارزه با حکومت اسلامی، منافع مردم و مصالح کشور را با رعایتِ امر دمکراسی، بر خواست بیگانگان که به هر روی از جنس دیگری است و از بخت بد، هم اکنون نیز، همسویی با خواست آنان ندارد، برتر بدارند و برای آینده ای تلاش کنند که بر پایه های فرهنگِ ایرانی بنا خواهد شد. این همان نکته ای ست که آقای آهی و دیگر شرکت کنندگان در کنفرانس استکهلم و همچنین چپ سنتی دین زده، نمی خواهند و نمی توانند آنرا ببینند. اتحادی، اگر هم میان این طیفِ پریشان و ناهمگن، به وجود بیاید که با توجه به داده ها و سرگذشتِ غم افزای این سه دهه، نمی تواند به وجود بیاید، بی رمق تر از گذشته به خاموشی خواهد گرایید؛ چرا که جامعۀ شهروندی ایران سودای دیگری در سر می پروراند که اینان فاقد ذهنیتِ درکِ چنین تجربه ای هستند. افزون بر این، بیشتر از اینکه درستی و راستی در مبارزه علیه رژیم اسلامی، حلقۀ پیوندِ بسیاری از اینان باشد، منافع شخصی و تشکیلاتی آنان، که با هزاران حلقۀ پیدا و پنهان با منافع حکومت اسلامی گره خورده است، مبنای گردهمایی هایی از این دست است. به راستی که پیش بینی شکستِ چنین جریان هایی که باری بر خاطرند، به هوش چندانی نیاز ندارد. آمریکا و غرب بیشتر از هر چیز، می خواهند که دگرگونی های ناگزیر در ایران، در چارچوب اسلام و تداوم حکومتی اسلامی، اما از نوعی دیگر باقی بمانند و در همین راستا هم میلیون ها دلار به جیب این و آنی می ریزند که استادند در خود فروشی و ارزان فروشی. غرب، تنها با تداوم حکومتی دینی ست که می تواند، از ثروت بی پایان ایران، بیشترین سود را با کمترین هزینه ببرد. با یک حکومت ایرانیِ دمکراتیک، نمی توان چنین معامله هایی کرد. به هر روی، جامعۀ شهروندی ایران عزم خود را جزم کرده است که نه تنها حکومت اسلامی را به مقوایی زیر باران تاریخ تبدیل کند، بلکه با سخت کوشی، آهنگ آن دارد که برای نجات ایران و ایرانی، این ضد دین انسان ستیز را به همان زادگاه خود در بیابان های شن و خَستر و نفت بیرون براند. هیچ حرکت و نیروی سیاسی جدی که بخواهد برای رهایی ایران و ایرانی از حکومت اسلام مبارزه کند، نمی تواند و نمی باید این خواسته ها را نادیده بگیرد. اوضاعی سیاسی ایران و جهان، زمان انتخاب و تصمیم را نزدیک کرده است: 1. یا باید با نادیده گرفتن خواسته های جامعۀ شهروندی که در جنبش سال 88 بازتاب یافتند، دل از مردم برکند و به یاری تجزیه طلبانِ موظف و مکلفی که در پی قبیله کردن جامعۀ شهروندی ایران هستند، چشم امید داشت و به دور از چشم همگان، به زد و بند از بالا الویت داد و روزنۀ امید را در امیدهای مسلمانان حاکم و ناحاکم که جز به تداوم حکومت اسلامی از نوعی دیگر نمی اندیشند؛ جست. خواست اعلام شدۀ سبزاللاهی ها و اصلاح طلبان حکومتی که برای روز مبادا در کمین نشسته اند، همین رژیم کنونی است که تنها باید برخی مهره های آن با برخی مهره های دیگر جایگزین شوند. این، تنها گزینۀ ممکن آقایان است که می تواند منافع مادی وسیاسی آنان و کشورهای تولید کنندۀ کالاهای صنعتی را در درازمدت تضمین کند. روشن است که می توان پنداشت که طرح هایی از این دست را، همان دیگران برای هدف های مشخص خود ریخته باشند؛ 2. و یا باید بر جامعۀ شهروندی و خواسته های آن تکیه کرد که بیش از آنکه در چگونگی روبنای سیاسی و شکل حکومتی تعریف پذیر باشد، باز گوکنندۀ محتوایی فرهنگی و دمکراتیک است که سمت و سوی های اصلی آن، اسلام زدایی از سیاست و دولت و جامعه و حتا از دین است از سویی، و از سوی دیگر، کوشش های پیگیرانه است؛ - برای نهادینه کردن شهروندی در سراسر ایرانزمین، - در راهِ مبارزه برای برابری زن و مرد، - برای سازماندهی ادارۀ امکان های کشور در راستای رشد و پیشرفت و خیر همگانی. مبارزه برای استقرار و استمرارِ عدالت اجتماعی، گرانیگاه و رشتۀ پیوند موردهای یاد شده و نیز، دیگر عرصه های زندگانی جامعه است. این، تنها راهی ست که باید دل در گرو آن داشت و برای سامان و سازماندهی آن کوشید. اجرای پروژه های دیگران، تنها به انزوای ژرفِ دست اندرکاران خواهد انجامید و همکاری و همراهی با توده ای- اکثریتی ها و سبزهایی که به خارج پرتاب شده اند تا در روزهای سرنوشت ساز، همگان را با ترفند و نیرنگ و تقیه به دنباله های بی ارزشِ خواسته های حکومت اسلامی تبدیل کنند، تنها شعله های نفرتِ مردم را دامن خواهد زد که دودش اما، به چشم همگان خواهد رفت؛ بی تردید. نباید فراموش کرد که این، دستگاه های گوناگون رژیم هستند که شاخک های راهنمای بیشترینۀ اصلاح طلبان حکومتی را به حرکت درمی آورند و توده ای - اکثریتی ها نیز با دستور تشکیلاتِ مربوطه به این گردهمایی ها می پیوندند و گزارش نشست ها را نیز به سازمان های خود می دهند که تنها برای بایگانی کردن در آرشیو سازمانی نبوده و نیست. آیا با پشت کردن به خواسته های جامعۀ شهروندی و رویکرد به چنین سازمان هایی و امید بستن به اصلاح طلبان اسلامی، مانند گنجی، سروش، کدیور، نبوی، سازگارا و دیگر اوباشان اسلامی که همه جا را به خود آلوده اند، می توان ادعا کرد که کنگرۀ ملی، نهاد همبستگی، کنفرانس استکهلم، لندن و پاریس و ... کاهی از کوهِ مشکل های ایران و ایرانی بردارد؟ پاسخ، تنها تکرارِ به کرّاتِ نــــــــــــــــــــــــــــــه است و بس. ]]> 2012-02-04 15:30:31 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62125 2012-02-04 15:21:26 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62124 میزان، رای ملت است در متن یک خطبه بیان گردیده است، خطبه ای سراسر جوش و خروش و هشدار دهنده، خطبه ای دینی و سیاسی، خطبه ای که خط میکشید بین "ما " و "آنها، " اسلام و غرب، حوزه ای و یا دانشگاهی، حقوق دان و روشنفکر و یا عالم و فقیه. او بر صحنه ظاهر شده بود که دگر اندیشان، حقوق دانان و روشنفکران را به تسلیم و سکوت وادار نماید. که یا با اسلام هستید و یا با دشمنان اسلام، با غرب. او آمده بود که در جمع پر شور شیفته گان خود به مناقشات در باره مراحل مختلف نوشتن قانون اساسی فیصله دهد. که آب پاکی به دست همگان بریزد. که اسلام اول و اسلام آخر است. در اسلامی بودن قانون بحثی نیست. امام، تشکیل مجلس موسسان و واگذاری قانون نویسی را به نمایندگانی از اقشار وسیع مردم، تلاشی بیهوده و ساخته و پرداخته دست غربی ها خواند. که مجلس موسسان چیزی زائد بود و تقلیدی از نظام غرب، نظامی منحط و ضد اسلام. همه ی آنانی که از تشکیل موسسان سخن میراندند، در منظر او "غرب زدگان " ، حقوق دانان و روشنفکران بود ند که در برابر تحقق حکومت اسلامی سنگ می انداختند و بهانه گیری میکردند. در آن خطبه مردم را بیدار باش میدهد که "دشمنان خود را بشناسند." آنها میخواهند که اسلام تحقق نپذیرد و همان دوران خفت را باز از سر گیرند، همچنانکه ناله را سر میدهد که: "مى خواهند نگذارند قانون اساسى بر طبق آنطورى که اسلام حکم میکند تصویب شود. بـایـد حقـوقـدان هـاى غـربى نـظر بدهند؟! ما مى خواهیم قانون اسلامى بـنـویـسیم ، از غرب بیایند نظر بدهند؟! یا غربى ها بیایند نظر بدهند؟" اینان البته، بزعم امام مقدس، کسانی جز حقوق دانان و روشنفکران نیستند. کسانی که بهانه جویی میکنند و سنگ جلوی راه تحقق اسلام میاندازند. آنان غرب زده گانی هستند که نسبت به شئون اسلام جاهل اند و در نتیجه آنها را فاقد هر گونه صلاحیت ی در قانون ریزی اسلامی میخواند. امام خطاب به این قشر مضر در جامعه ی اسلامی نهیب میزند که: "شما از اسلام اطلاعى ندارید، شـمـا اسلام را مى گـوئید بـراى این زمان نیست براى اینکه اسلام را نمىدانید، براى اینکه اعتقاد ندارید که آن که قانون اسلام را آورده است ، خداست ، خداست که محیط بر همه چیز هـا ست ، بـر هـمـه اعصار است ، قـرآن است کـه کتاب هـمه اعـصار است ، دستورات رسول الله است که براى همه اعصار است" یعنی که مخالفت با تحقق اسلام از روی نادانی ست. حقوق دانان و روشنفکران که در دامن حوزه های علمیه پرورش نیافته اند، راز و رمز علوم الهی، علومی فرا گیر، نهایی و غائی را نیاموخته اند. اگر دارای دانش اسلامی بودند، از "نق نق " دست بر میداشتند، تسلیم میشدند و اطاعت میکردند. در اینجا امام حرف آخر، حرف نهایی و حقیقت غایی را میزند: احکام قرآنی، دستورات رسول الله، مستقل از زمان و مکان اند، تغییر ناپذیر و ابدی. چه نیازی ست به نگارش قانون، حقیقتی که بر سر زبان امام خمینی میلولد اما ناگفته میماند. بزعم امام مقدس، خدا همه هر آنچه که بشر تا ابد بدان نیاز داشته باشد آشکار ساخته است. "راه مستقیم " را نموده است و ما را بسوی آن هدایت کرده است. در نظر او شریعت اسلامی داری چنان عظمتی است که در برابر عقل و درایت بی نهایت ش هر قانون دیگر تنها بازتاب نفسانیات و غرایز بشری ست، ناقص و ناتمام. او نظم جهان و طبیعت را حاصل اراده ی الله میداند، نظمی که اساس آن فرمانروایی و فرمانبری است. تسلیم و اطاعت خواست فرمانروای نهایی ست، خواست ارباب دو جهان، مالک بهشت و دوزخ. دفاع بی امان او از اسلام بعنوان یک آئین فرا گیر، دفاع از نظام فرمانروایی است و فرمانبری. روشن است که او وقتی میزان را رای ملت قرار میدهد، نمیتواند ملت را چیزی دیگر مگر اقشار گوناگون فرمانبر، ببیند. از آنان است که انتظار تسلیم و اطاعت دارد. میزان رای ملت است یک حکم سیاسی ست که از زبان دین به بیرون می جهد. اما بعضا ممکن است که به متن گفتار امام خمینی در همان خطبه رجوع و به عبارت زیر اشاره نمایند بعنوان مدرک مستند ی بر باور امام نسبت به سروری و حاکمیت مردم که بر آن تعبیری دیگری نمیتوان نهاد: "یک نفر چه حقى دارد براى 35 میلیون جمعیت راى بدهد؟ پنجاه نفر ششصد نفر چه حقى دارد براى یک ملت 35 میلیونى راى بدهد؟ این حق بـراى این است که شما مى خواهید راى بدهید، راى شماست ، میزان ، راى ملت است." . کیست که بتواند به نفی و مقاومت در برابر این حکم بر خیزد؟ ولی معضل این عبارت صریح و روشن آن است که گوینده ی آن آگاه نیست که تنها خود او و هیچکس دیگری نیست که برای 35 میلیون، رای میدهد، بجای آنها و برای آنها سخن میگوید. که تنها او ست که عواطف و احساسات آنها را میتواند تحت تاثیر قرار دهد. در واقع در دفاع و قیومت این 35 میلیون است که امام خمینی، حقوق دانان و روشنفکران غرب زده را مورد حمله ی بی امان خود قرار میدهد و محکوم میکند. که شریعت آئین اسلام را کهنه و پوسیده و قواعد مقرارت آنرا اسارت بار میخوانند. که تنها او ست که به وکالت از 35 میلیون نفر به حقوق دانان و روشنفکران اتهام "اهانت " به مردم وارد میکند. وی در حمایت و دلسوزی برای ملت، فرزند مظلوم و ستمدیده ی خویش، به غرب زد گان نهیب میزند که: "چرا ملت ما اطلاع ندارد؟ چرا اینقدر ملت ما را ضعیف قرار مى دهید؟ چرا اهانت به ملت مى کنید؟ چه حقى داریـد ؟ مـلت مـا، درش هـمـه چیز هست . اگر اسلام فقط عیب است ، بله شما حق دارید. ملت ما مسلم است ، شما هم اسلام را قبول ندارید، پس ملت مـا چیـزى نمى داند بـراى اینکه اسلامى است و اسلام چیزى است که مخالف با همه دانش هـاسـت ! حـرف شما این است." در اینجا نیز گوینده بنظر میرسد که از این واقعیت آگاه نیست که تنها کسی که در دفاع از ملت نشسته است، کسی بجز امام نیست. که در واقعیت این خود امام است که ملت را ضعیف می پندارد. ملت اگر ضعیف نیست چه نیازی بدفاع دارد؟ چه نیازی به یک سخنگو دارد؟ وی مسلمان بودن ملت را -هرچه که معنی دهد- قطعی و مطلق میداند، گویی که همه یکسانند و یکجور و از یک باورند. به حمایت از ملت بر خاستن ساده است وقتی که تسلیم و اطاعت، یک امر دینی، به یک امر سیاسی بدل شود. امام در نقش قیم و ارباب ملت است که سخن میراند نه در نقش کسی که به اراده ی آزاد ملت اعتقاد دارد. او به قیومت ملت بر میخیزد مبادا که ملت فریب آزادی را بخورند، شیفته ی غرب شده و غرب زده بشوند و از اسلام دست بر گیرند. این رای ملتی صغیر است، نه مستقل و خود مختار و آزاد که امام خمینی میزان قرار میدهد. گفتمان امام، گفتمان یکتایی است و یکتا پرستی، نفی کثرت است. تهدید آمیز، یا با من هستی و یا دشمنی. زمان، هم اکنون از حکم امامت مبنی بر میزان قرار دادن رای ملت ، پرده بر گرفته است. حال میتوان آنرا لخت و عور مشاهده نمود. گویا بار دیگر استعمار گران توطئه نموده که این حکم آزادی بخش دین اسلام را وارونه جلوه دهند. اگر در سال 58، در بحبوحه معماری جمهوری اسلامی، امام خمینی برای 35 ملیون سخن میراند و قیومت و آنها را بعهده گرفته بود، هم اکنون حضرت ولایت فقیه، خداوندگار خامنه ای بجای 80 میلیون نفر سخن میگوید. سرنوشت 80 میلیون نفر را در دست گرفته است. کیست تعیین کننده ی روابط این ملت با جهان خارج است؟ کیست که هرگونه مذاکره و مصالحه را شکست و آبروریزی تلقی میکند؟ کیست خواهان غنی سازی هسته ای؟ کیست که فکر میکند، دانش هسته ای و اسلحه ی اتمی، غرور انگیز است و نشان قدرت و اقتدار؟ کیست که ریاست جمهوری را بر میگزیند؟ مسلم است که هر کس هست، ملت نیست. بخشی از ملت ممکن است، اما نه ملت. چرا که ملت خاموش گردیده است. برگزیده های ملت در زندان و محبس است و کسی از آنها خبری ندارد. دوزخ جایگاه برگزیدگان ملت است در جمهوری اسلامی. "رهبر معظم انقلاب " همچون پیشوا و معبود ش، امام خمینی، از خداوند گاری خود از فرمانروایی خود نا آگاه است در حالیکه هیچ نخواهد و نجوید مگر تسلیم و اطاعت و یا فرمانبری و فرمانبرداری. در حکومت اسلامی، رای تنها میتواند تسلیم معنی دهد. تنها نشان اطاعت است و فرمانبری. رای مردم در حکومت اسلامی، نه بیان و تبلور آزادی در گزینش، اراده ی آزاد انسانی، که تنها میتواند میزان بندگی و عبودیت بشمار آید. فیروز نجومی Firoz Nodjomi fmonjem@gmail.com rowshanai.org ]]> 2012-02-04 15:13:45 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62123 2012-02-04 15:03:51 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62122 2012-02-04 14:59:51 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62121 * اگر قيمت دلار در بازار آزاد به 10 هزار تومان برسد، آيا تاثيري در اقتصاد كشور خواهد داشت؟ ـ‌ با سيستمي كه ما راه اندازي كرده‌ايم، نه! تاثيري ندارد. امروز ارز يك وسيله مبادله است و اگر كسي بخواهد مبادله قانوني و مشروع انجام بدهد، ما دلار هزار و 226 توماني به او مي‌دهيم، ولي شايد كسي بخواهد خودش روي دلار قيمت بگذارد. * اگر تاثيري ندارد، پس چرا دولت تاكيد مي‌كند كه دلال‌ها بايد از بازار جمع شوند و حتي پليس را وارد عرصه كرده است؟ ـ علتش اين است كه دلال‌ها كار غير قانوني انجام مي دهند و با قانون مواجهه مي‌كنند. وقتي كشور قانون دارد، همه بايد از آن اطاعت كنند. كجاي دنيا و در كدام اقتصاد سالم، افراد در كنار خيابان ارز خريد و فروش مي‌كنند؟ در حال حاضر ما بازار را به اين سمت مي‌بريم كه اگر كسي ارز را غير قانوني خريد و فروش كند، حتي نتواند از ارزي كه در دستش دارد استفاده كند. * مبارزه با خريد و فروش غير قانوني ارز از كي شروع مي‌شود؟ ـ الان شروع شده است. * ولي هنوز هم دلال‌ها در ميدان فردوسي به كارشان مشغولند. ـ بله هستند. هيچ موقع هم ممكن است برچيده نشوند، ولي هم اثر كارشان كمتر مي شود و هم هزينه كارشان افزايش مي‌يابد. * يك نكته ديگر هم اين است كه در حال حاضر صرافان ارز خريد و فروش نمي‌كنند. چرا بانك مركزي با آنها برخورد نمي‌كند؟ ـ صراف‌ها خريد ارز دارند، فروش ندارند. الان شما اگر دلار را به صرافي تحويل بدهيد، با قيمت هزار و 226 تومان آن را از شما مي‌خرند. از طرف ديگر اگر صرافي ارزي را از بانك مركزي گرفته باشد و آن را احتكار كند، حتما با آن برخورد مي‌شود. * ولي روي شيشه صرافي‌ها تابلوي خريد و فروش ارز نداريم چسبانده‌اند. ـ اشكالي ندارد. صرافي مي‌تواند براي نقل و انتقال ارز فعال باشد. نمي‌توانيم بگوييم چون خريد و فروش ندارند، بايد تعطيل شوند. شما اگر به يك رستوران برويد و ببينيد با وجود ارائه غذاهاي مختلف، يك غذا وجود ندارد، مطمئنا نمي گوييد كه رستوران بايد تعطيل شود. ]]> 2012-02-04 14:58:38 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62120 نقش آلمان در امنیت جهانی موضوع نخستین روز کنفرانس امنیتی مونیخ جایگاه آلمان در امنیت جهانی بود. توماس دمزیر، وزیر دفاع آلمان، در سخنرانی افتتاحیه‌ی کنفرانس از منظری کاملاَ اروپایی به این موضوع پرداخت. به گفته دمزیر، شرکای آلمان به این کشور به عنوان سومین قدرت صادراتی جهان و پرجمعیت‌ترین کشور اروپایی می‌نگرند و از آلمان انتظارات و توقعاتی در زمینه قبول مسئولیت در سطح جهانی دارند و بر عهده‌گیری وظایفی که در گذشته به خاطر شرایط ویژه این کشور پس از جنگ‌جهانی دوم و سیطره جنگ سرد از آن انتظار نمی‌رفت. وزیر دفاع آلمان تصریح کرد که کشور متبوعش می‌تواند چنین وظایفی را برعهده گیرد، اما این امر تنها از طریق همکاری نزدیکتر میان کشورهای اروپایی در زمینه سیاست خارجی و دفاعی مشترک متصور است. دمزیر تاکید کرد که قاره اروپا نیازمند گسترش ساختارهای نظامی خود است. وزیر دفاع آلمان گفت: نیروهای نظامی اروپا باید توان و استقامت بیشتری کسب کنند. اروپاییان باید بیش از پیش بطور مشترک در زمینه‌های نظامی همکاری داشته باشند. آلمان هر جا که نیاز باشد، آماده است که سهم خود را ادا کند. تقسیم وظایف نظامی میان کشورهای اروپایی یکی از موضوعات محوری مورد بحث در کنفرانس امنیتی امسال مونیخ تقسیم وظایف نظامی میان کشورهای اروپایی است. این امر می‌تواند توان دفاعی کشورهای اروپایی را به یکباره افزایش دهد. به طور مثال برخی کشورها می‌توانند تمرکز بیشتری بر گسترش واحدهای دریایی داشته باشند و برخی دیگر در زمینه حمل ونقل هوایی یا یگان‌های زرهی. این امر تنها در صورتی عملی است که اروپا در سیاست خارجی و دفاعی هم‌نظر و تابع رایی واحد باشد. این طرح مشترک با توجه به اهمیت فزاینده آسیا بیش از پیش خود را به کشورهای اروپایی تحمیل می‌کند. به گفته وزیر دفاع آلمان در غیر این صورت اروپا از قافله عقب خواهند ماند. دمزیر گفت: اگر ما خواهان دفاع از منافع و علایق خود هستیم، اگر ما خواهان آنیم که صدای اروپا در زمینه امنیتی نیز شنیده شود، باید تمام توان خود را بکار گیریم. اروپا باید قادر به قبول مسئولیت‌های نظامی برای تامین امنیت خود و همسایگانش باشد. مشارکت روسیه در سامانه سپر دفاع موشکی به نظر کارشناسان نظامی ساخت سپر دفاع موشکی در اروپا برای مقابله با تهدیدات کشورهایی نظیر ایران، سوریه و حتا پاکستان توجیه می‌شود. وزیر دفاع آلمان در این‌باره تاکید کرد که برای پیشبرد این برنامه از روسیه دعوت می‌کند که در برنامه دفاع موشکی با اروپا مشارکت داشته باشد. کرملین سپر دفاع موشکی را تهدیدی برای خود می‌داند. این موضوع نیز یکی از مهمترین مباحث کنفرانس امنیتی در روزهای آتی خواهد بود. سیاستمداران، کارشناسان نظامی و اقتصادی در کنفرانس مونیخ همچنین درباره پیامدهای بحران اقتصادی- مالی بر مسایل امنیتی جهان به بحث و گفت‌وگو خواهند پرداخت. یکی از پیامدهای مستقیم بحران اقتصادی کاهش بودجه‌های دفاعی در کشورهای غربی است. ]]> 2012-02-04 14:57:13 http://www.ettelaat.net/12-februari/news.asp?id=62119 2012-02-04 14:54:50